1. A New Beginning
2. There and Back
3. Welcome to Mercy Falls
4. Unbreakable
5. Tears for a Father
6. A Day Away
7. Tears for a Son
8. Paradise
9. Fall in Line
10. Break the Silence
11. Hide and Seek
12. Destiny Calls
13. One Last Time
14. Back in Time
15. The Black Parade
Seventh Wonder ก็เป็นหนึ่งในนวงดนตรีโปรเกรสสีฟเมทัล (ไม่รู้ว่าจะเรียกแบบนี้ดีไหม) จากสวีเดน (สวีเดนนี่เหมือนเป็นแดนสวรรค์ของแนวนี้หรืออย่างไรก็ไม่ทราบนะครับ ฮา...) ที่ถือว่าอาจจะใหม่สักนิดหน่อย เพราะพวกเขาก่อตั้งกันขึ้นในปี 2000 และตอนนี้พวกเขาก็ออกอัลบั้มมาแล้วสามชุดด้วยกัน สำหรับชุดล่าสุดของทางวงนั้นคือ Mercy Falls ที่เพิ่งจะออกมาเมื่อปีที่ผ่านมานี้เองกับค่าย Lion Music ซึ่งมีวงร่วมแนวจากเยอรมนีอย่าง Tomorrow?s Eve ร่วมอยู่ด้วย และเราจะมาดูกันว่างานของพวกเขาจะเป็นอย่างไร
ก่อนจะพูดถึงภาคดนตรีผมก็ขอเล่าเนื้อเรื่องเสียหน่อย งานชุดนี้เป็นคอนเซ็ปต์อัลบั้มเกี่ยวกับผู้ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ที่หลงทางอยู่ในเมืองปริศนาที่ชื่อ Mercy Falls (ชื่ออัลบั้มนั่นเอง) ซึ่งเป็นเมืองในฝันที่เขาสร้างขึ้นในขณะที่ตัวเขาเองก็อยู่ในสภาพโคม่า (สภาพที่เป็นเจ้าชายนิทรา) ในความฝันนั้นเอง ชายคนนี้ก็พยายามที่จะหนีจากเมืองเพื่อที่จะกลับบ้าน (ในที่นี้หมายความถึงการเอาชีวิตรอดนั่นเอง) และประมาณไม่กี่ปีที่ผ่านมา ภรรยาของเขาก็แวะมาเยี่ยมไม่ขาดสาย เธอบอกว่าทางแพทย์ก็พยายามที่จะปลุกให้เขาฟื้นอยู่ และเธอก็ออกไปโดยเปิดวิทยุทิ้งไว้ให้เขาฟัง (นี่แสดงว่าเขาคงเป็นเจ้าชายนิทรามาได้นานพอสมควร) และลูกชายของเขาก็ต้องการจะบริจาคไขกระดูกเพื่อรักษาให้หายเป็นปกติ แต่ก่อนที่จะเปลี่ยนถ่ายไขกระดูกนั้นก็มีเรื่องย้อนกลับไปก่อนที่จะเกิดอุบัติเหตุ (ช่วงก่อนจบอัลบั้ม) ซึ่งภรรยาของเขาบอกว่าลูกชายคนปัจจุบันนี้จริงๆแล้วไม่ใช่ลูกของเขา ทำให้เขาถึงกับช็อคเลยทีเดียวก่อนที่รถจะชนแล้วเป็นเจ้าชายนิทรา (ช่วงแรกๆของอัลบั้ม)
ด้วยเหตุนี้เอง การเปลี่ยนถ่ายไขกระดูกก็ไม่สำเร็จ สุดท้าย ภรรยาก็ยอมแพ้อย่างหมดหวัง แล้วหมอก็ถอดเครื่องช่วยหายใจเพื่อให้เขาจบชีวิตลงอย่างไม่ทรมาน และในฝัน เขาออกจาก Mercy Falls ไปสู่ชีวิตหลังความตาย เชื่อไหมครับว่า พอผมอ่านเรื่องราวของชุดนี้แล้วก็พาลไปนึกถึงเหตุการณ์ของคุณบิ๊ก ดีทูบี ที่เป็นเจ้าชายนิทรามานานแล้วก็เสียชีวิตลงในที่สุด (เพียงแต่จุดเริ่มต้นของเหตุการณ์มันมาคนละแบบเท่านั้นเอง)
คราวนี้เข้ามาในส่วนของภาคดนตรีบ้าง พวกเขาก็ยังคงเล่นโปรเกรสสีฟเมทัลกันตามปกติ แต่ผมว่ามันอาจจะไม่ใช่เมทัลเสียทีเดียวนะครับ เนื่องจากซาวด์ของกีต้าร์บางทีก็อาจจะพาลให้นึกถึงฮาร์ดร็อคเลยก็เป็นได้ และซาวด์แบบนี้ก็ยังทำให้ผมนึกถึงวงรุ่นพี่ร่วมชาติอย่าง Nightingale อีกด้วย (Nightingale เป็นวงโปรเกรสสีฟฮาร์ดร็อคของยอดโปรดิวเซอร์สายเดธเมทัลชื่อดังอย่างแดน สวาโน) และบางจุดก็ทำให้นึกถึงอัลบั้มคลาสสิกของ Dream Theater อย่าง Images & Words เสียด้วย ซึ่งคาดว่าอิทธิพลทางดนตรีของพวกเขาก็น่าจะมาจากวงโปรเกรสสีฟรุ่นเก่าๆบ้าง (โดยเฉพาะสายซิมโฟนิก) และก็มีฮาร์ดร็อค-เฮฟวี่เมทัลยุค 80s ปนๆเข้ามานิดหน่อยบวกกับภาคคีย์บอร์ด จึงทำให้ซาวด์ดูเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวในอัลบั้มไปเลย (เผลอซาวด์แบบนี้อาจจะเป็นสูตรของ Seventh Wonder ไปเลยก็ได้ละกระมัง)
ภาคกีต้าร์นั้นเรียกว่าเล่นได้ยอดเยี่ยมเลยทีเดียว ทั้งในการสร้างริฟที่ดูเรียบง่ายแต่แข็งแรง เสียงคลีนที่มีเมโลดี้เพราะๆติดหูง่าย และก็โซโลที่ดูไม่เยิ่นเย้อจนเกินไปโดยที่จะแบ่งพื้นที่ในการโซโลกับคีย์บอร์ดด้วย และคีย์บอร์ดนี้ก็มีบทบาทในการสร้างคอร์ดเพราะๆขึ้นมา เพื่อให้รับกับภาคดนตรี ส่วนอีกหนึ่งบทบาทสำคัญก็คือการจำลองเสียงออร์เคสตร้าเพื่อสร้างบรรยากาศและสีสันให้ดนตรีดูอลังการยิ่งขึ้น ส่วนเบสนั้นนอกจากจะเล่นด้วยเสียงหนาๆตามริฟไปแล้วยังมีลูกเล่นประสานกับกีต้าร์ แถมยังมีโชว์ลูกโซโลอีกนิดหน่อยพอกล้อมแกล้ม เรียกว่าชุดนี้เบสก็ทำหน้าที่ได้ครบเครื่องดี ส่วนกลองนั้นฟังแล้วให้อารมณ์เก่าๆดีนะครับ แพทเทิร์นในการเล่นนั้นค่อนข้างจะเรียบง่าย แต่ก็มีความหลากหลาย ทำให้ดนตรีไม่น่าเบื่อจนเกินไป การเหยียบกระเดื่องคู่ก็สามารถทำได้สมดุลย์อีกด้วย ทำให้ซาวด์ที่ออกมานั้นดีเยี่ยมทีเดียว และสิ่งที่มีบทบาทสำคัญไม่แพ้กันคือ เสียงร้องที่กลมกล่อมของ Tommy Karevik ที่ฟังอย่างไรก็รู้สึกไพเราะ (แต่ไม่เลี่ยนเท่ากับน้าเจมส์ ลาบรี) นอกจากนั้น เสียงร้องประสานพวกเขาก็ยังสามารถทำหน้าที่ได้อย่างดีเยี่ยม ทำให้งานดนตรีที่คิดว่าเป็นโปรเกรสสีฟเมทัลนั้นนุ่มนวลขึ้นมากทีเดียว
สำหรับงานชุดนี้ ผมขอแนะนำให้ฟังไปยาวๆตลอดอัลบั้ม เพราะถ้าฟังต่อเนื่องแล้วจะได้อรรถรสเป็นอย่างมากทีเดียว พวกเขาสามารถทำให้ปะติดปะต่อภาคดนตรีให้เป็นเรื่องเดียวกันได้อย่างแนบเนียนทีเดียว แต่ถ้าจะฟังแบบแยกเพลงก็สามารถทำได้ เพราะเพลงที่ยาวตั้งแต่สี่ห้านาทีขึ้นไปทุกเพลงมีความโดดเด่นเป็นเฉพาะตัวอยู่แล้ว
งานชุดนี้ผมขอยกให้เป็นคอนเซ็ปต์อัลบั้มที่สมบูรณ์ที่สุดอีกหนึ่งชุด ด้วยรายละเอียดและเนื้อหาที่ต่อเนื่องชวนติดตาม งานชุดนี้อาจจะเป็นมาสเตอร์พีซได้ในเร็ววัน แต่สำหรับแนวเพลงนั้นผมไม่รู้ว่าจะเรียกอย่างไรดี ผมขอเรียกว่า โปรเกรสสีฟ ?ซอฟต์? เมทัล ก็ละกัน
